A ROSE IS A ROSE IS A ROSE


2009, ik zat gisteren in de trein, het is oktober en buiten zijn prachtige herfstkleuren. Ik mijmerde over het afgelopen jaar, herinnerde de lente en ineens wist ik, ik wil een blog over rozen maken.
Foto's, gedichten, wetenswaardigheden.

Als jong meisje las ik een boek over Gertrude Stein en was geraakt door de woorden

a rose is a rose is a rose

Een cryptische zin die zoiets wil zeggen als: de roos verwijst naar niets anders dan zichzelf, voor eeuwig en voor altijd.

Rozen en bloemen, ze zijn via de liefde, liefdesbrieven en liefdesgedichten tot metaforen van taalraadsels geworden. Niet alleen Gertrude Stein wees ons hierop, ook Mallarmé gebruikte het beeld van een bloem – nog iets algemener dan de roos – als voorbeeld voor het abstraherende karakter van taal. In een prozagedicht schreef hij dat met de uitspraak ‘une fleur!’, alle contouren van die ene bloem naar de vergetelheid worden verbannen, en iets anders dan alle bekende bloemen ontstaat, namelijk de idee van de bloem.

maandag 27 december 2010

maandag 13 december 2010

Rozen in Srebrenica.

Op vrijdag 26 november jl. vertrok ik samen met Frans Neuman van Rozenkwekerij Belle Epoque uit Aalsmeer voor 4 dagen naar Srebrenica in Bosnië. De aanleiding was de slechte toestand van de rozen die ik tijdens mijn bezoek in de juli jl. aantrof . Door een uitermate natte en broeierige periode stonden de rozen er toen kaal en ziek bij, er moest dus iets gebeuren!

De oorzaak moet niet alleen bij het natte weer worden gezocht, maar tevens bij het rozenras wat door de vrouwen van Srebrenica veelvuldig wordt gekweekt voor de productie van snijrozen. Deze grootbloemige rode roos met lange stelen is eigenlijk een “kasroos” maar is in Srebrenica in de volle grond aangeplant. Meestal gaat het goed maar ook in Bosnië verandert het klimaat en zijn in de zomers ook natte periodes te verwachten.

Uit ervaring weet ik dat het moeilijk is om kennis over te brengen in Bosnië. Vooral de taal maar ook de traumatische ervaringen alsmede het communistische regime gedurende vele jaren zijn daar debet aan. Daarom is het belangrijk om te komen met een duidelijke instructie in combinatie met beeldmateriaal en met tekst in hun eigen taal. Als voorbereiding van onze reis hebben we een PowerPoint presentatie gemaakt, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Diverse onderwerpen zijn behandeld zoals de aanplant, de bemesting, het sortiment, het sorteren en verpakken van de bloemen en de presentatie op de markt.

Tijdens de presentatie waren 16 vrouwen aanwezig, die inmiddels al enkele jaren met de kweek van snijrozen bezig zijn. De aandacht was groot en na de 2 uur durende presentatie werd er uitvoerig gediscussieerd. Bovendien blijft deze PP als een soort “spoorboekje” in Srebrenica aanwezig om zo vaak als dat nodig is te bekijken!

De teelt van de oorspronkelijk gebuikte rode roos wordt nu voor een gedeelte als proef voortgezet in plastic tunnelkassen, waarbij de planten tevens op een andere manier worden geplant zodat ze beter kunnen ontwikkelen en meer zullen produceren. Ik ben uitermate benieuwd naar de resultaten van deze veranderingen in het komende productiejaar! In totaal zijn er nu 3 kassen van elk 100 m2 hiermee aangeplant. Voor de buitencultuur zijn er door de fa. Belle Epoque uit Aalsmeer 250 nieuwe planten geleverd in verschillende rassen die wél geschikt zijn voor de buitenrozen cultuur. Deze planten worden in juli komend jaar gebruikt voor de productie van nieuwe struiken in de volle grond.

De dagen daarna hebben we alle rozenplantages bij de vrouwen bezocht en ter plekke passende adviezen gegeven voor de verdere behandeling van de struiken. Vooral de diepte van de aanplant, de bemesting die veelal achterwege blijft en de snoei gedurende het productieproces heeft veel aandacht gekregen. Om te weten welke voedingsbestanddelen er in de overigens uitstekende grond ontbreken, moet een onderzoek plaatsvinden. Met het analyse rapport in de hand kan de voedingstoestand dan weer op peil worden gebracht, waardoor een grotere productie te verwachten is.

Door de KAVB ( Koninklijke Algemeene Vereeniging voor Bloembollencultuur) zijn onlangs i.v.m. het 150 jarig bestaan van de vereniging 15000 tulpenbollen aan de vrouwen van Srebrenica geschonken. Al enkele jaren hebben de vrouwen ervaring met het in bloei trekken van tulpen. Ze worden net als de snijrozen allemaal vanuit een kraampje op de markt in Tuzla verkocht.
Deze gratis partij is een plotselinge verrassing waar men niet op had gerekend. Daags nadat wij zijn vertrokken arriveerde de vrachtwagen met de tulpen in Bosnië.
Inmiddels heeft men vanuit Bosnië aan ons gevraagd om een voorstel te maken voor de verdeling van de tulpen onder de vrouwen.
Frans en ik hebben bedacht dat dit dé kans is om met de opbrengst van de verkoop van de bloemen, een fonds te vormen voor een op te richten coöperatie, waarin alle vrouwen participeren.

Het idee is om de tulpen onder 5 vrouwen te verdelen die het meeste ervaring hebben met deze teelt , maar dat ze door de grote groep hierbij worden geholpen (samenwerken). Om de oogst te spreiden hebben we voorgesteld om 50% binnen en 50% buiten te planten.
Door de hele opbrengst te reserveren is het mogelijk voor de vrouwen om in het komende voorjaar een financiële basis op te bouwen van rond de € 7000,-. en dat is voor Bosnische begrippen erg veel geld!
Uiteindelijk gaat dit profijt opleveren voor iedereen binnen het bloemenproject, een eerste stap naar eigen verantwoordelijkheid en economisch denken!
Wij hopen dat men binnen een paar dagen met ons voorstel zal instemmen en dat de aanplant nog kan plaatsvinden, voordat de grond hard is door de invallende winter!
Komend jaar zal blijken of onze aanbevelingen en adviezen hun vruchten zullen gaan afwerpen. Ik ben ervan overtuigd dat de teelt van snijrozen en de tulpentrek tot een economische impuls kunnen gaan leiden. Een welkome en noodzakelijke aanvulling op het weduwen pensioen voor de vrouwen van Srebrenica!

Wellicht wordt Srebrenica over een paar jaar het rozencentrum van Bosnië!
De in 2005 opgerichte Stichting Toekomst Overlevenden Srebrenica (sTos zie ook www.sTos.nl en www.stosfoundation.com ) ondersteunt projecten in Bosnië die overlevenden van de val van Srebrenica kansen bieden om een nieuwe toekomst op te bouwen.
sTos werkt nauw samen met de Bosnische hulporganisatie Snaga Zene (vrouwenkracht) die medische en psychosociale hulp biedt in Srebrenica en in vluchtelingencentra rond Tuzla. De belangrijkste taak van sTos is om geld in te zamelen en fondsen te werven om projecten te financieren, waarvan het Bloemenproject een van de grootste en succesvolste projecten is. Daarnaast blijft de stichting (politieke)aandacht vragen voor de slachtoffers van Srebrenica.

zaterdag 11 december 2010

Prof. dr. ir. C. Roos /De wetenschap kan het diepste wezen van de werkelijkheid niet ontdekken

De wetenschap kan het diepste wezen van de werkelijkheid niet ontdekken, betoogde prof. dr. ir. C. Roos vanmiddag in zijn afscheidscollege aan de Technische Universiteit Delft. Hieronder een samenvatting van het slot van zijn rede.

Een van de aantrekkelijke dingen van wiskunde is dat men zijn (of haar) gelijk niet haalt door middel van een democratische procedure, of eenvoudig door macht. Alleen een formeel bewijs volstaat. Soms is het vinden van zo’n bewijs verre van eenvoudig, en kan het veel tijd en inspanning vergen.

Het feit dat moeilijke problemen uiteindelijk toch na eeuwen werden opgelost, bracht wetenschappers als de Duitse wiskundige D. Hilbert (1862-1943) ertoe te stellen dat dit uiteindelijk bij elk probleem het geval zou zijn. Ieder wiskundig probleem zal op den duur opgelost worden of het zal weerlegd worden, stelde hij.

Anderen beseften dat dit niet waar was. De wiskundige Kurt Gödel (1906-1978) zei bijvoorbeeld dat de wiskunde en de wetenschap onuitputtelijk zijn. De filosoof Ludwig Wittgenstein stelde in wezen hetzelfde door te zeggen dat er onuitsprekelijke dingen zijn die zich tonen in bijvoorbeeld de mystiek. Het hing voor hen samen met het bewustzijn dat de werkelijkheid meer omvat dan de voor ons zichtbare dingen.
Dit besef, dat dominant was bij degenen die aan de wieg stonden van de westerse wetenschap, is met name in de tweede helft van de vorige eeuw onder vuur komen te liggen. Tijdens de verlichting ontstond de idee dat we het van de rede (en niet van het geloof) moeten hebben bij de zoektocht naar het wezen der dingen. De vooruitgang in wetenschap en techniek, en de daarmee samenhangende toename van welvaart versterkten dit idee.

Hierdoor werd het besef van afhankelijkheid van God in denken en leven steeds minder. Het geloof in een andere werkelijkheid dan de onze, en een God door Wie wij en alle dingen bestaan, kalfde af. Wat overbleef was een gesloten werkelijkheid waarin de mens is aangewezen op zichzelf, met wetenschap en techniek als hoofdmiddelen om het leven in stand te houden en te veraangenamen. Dit alles onder de aanname dat de wetenschap ons zekere, volstrekt betrouwbare kennis zou bieden.

Het christelijk geloof bood een totaalvisie op de wereld en het leven, inclusief het sterven. Van de wetenschap werd dat ook verwacht. Het zoeken naar een allesomvattende theorie voor de natuurkunde is lange tijd het ideaal geweest. Dit ideaal wordt door sommigen nog steeds aangehangen, door anderen betwijfeld. In feite is dit ideaal vergelijkbaar met Hilberts programma voor de wiskunde.

Het is daarbij opmerkelijk dat uit de moderne fysica naar voren komt dat onze driedimensionale wereld niet meer is dan een projectie van een hogerdimensionale werkelijkheid. Is dit niet een bewijs dat het gesloten wereldbeeld dat de wetenschap doorgaans hanteert onvoldoende is om onze werkelijkheid wetenschappelijk te verklaren? Als we proberen (een deel van) de werkelijkheid tot op de bodem te begrijpen –wat Hilbert voor de wiskunde wilde doen–, stuiten we op een grens. Op deze grens, waar volledigheid of consistentie van het denken afwezig blijkt, doemt de verwarring op die een wetenschapper slapeloze nachten kan bezorgen.
Mijns inziens beschrijven de eerste hoofdstukken van het boek Genesis de oorzaak van deze verwarring. Sinds de mens verdreven is uit het paradijs, met daarin de boom der kennis (van wat goed is en wat niet), wordt de toegang tot het paradijs geblokkeerd. Ik besef dat een dergelijk inzicht geloof in de Onzienlijke vereist. Maar hoe dan ook, de huidige stand van zaken in de natuurwetenschap heeft duidelijk gemaakt dat een verklaring van onze werkelijkheid niet mogelijk is zonder aan te nemen dat er ”onzienlijke” dingen zijn, dingen die bestaan buiten onze (waarneembare) werkelijkheid. Dat de natuurwetenschap zo het gesloten driedimensionale wereldbeeld als het ware openbreekt, is van formidabele betekenis en zou moeten leiden tot een andere visie op het leven, ofwel een ander levensbeginsel.

”Onvermoeide arbeid komt alles te boven”, zo luidt het aan de Romeinse dichter Vergilius ontleende motto van het Nederlandse Wiskundig Genootschap. Deze spreuk heeft velen gestimuleerd om prachtige dingen te ontdekken, inclusief mijzelf. Maar dat heeft ook geleid tot de vaststelling dat vanwege de onuitputtelijkheid (of onvolledigheid) van de wiskunde onze arbeid niet ”alles” te boven kan komen. En dat geldt mijns inziens niet alleen de wiskunde; alle wetenschappen lijden aan het euvel onvolledig te zijn.

Het diepste wezen van de dingen ligt achter een grens die wij niet kunnen overschrijden. Die grens is alleen overschreden door Hem, Die van Zichzelf zei: „Ik ben de weg, en de waarheid, en het leven.” Door Zijn ”onvermoeide arbeid”, gedreven door peilloze liefde, mogen ook wij leven in het vooruitzicht alles te boven te zullen komen. De weg die Hij ons wijst is kernachtig weer te geven door een andere spreuk van Vergilius: „Amor vincit omnia”, oftewel: Liefde komt alles te boven.

De auteur is emeritus hoogleraar optimalisatietechnieken aan de Technische Universiteit Delft.

zaterdag 4 december 2010

Over mij

Mijn foto

Mijn naam is Geri Meftah. Ik ben aquarellist.
Ik schilder op 300 mg papier. Ik schilder meestal op formaat 1.00 meter bij 70 cm. Maar andere formaten kunnen natuurlijk ook.

Mijn kaarten schilder ik op crèmekleurig papier en kunt u kopen met bijbehorende enveloppe. Info: Mefta001@gmail.com

I am a watercolour artist. I am working on 300 mg paper. Seize of my paintings 1 meter- 70 cm. But of course I can use different seizes. My cards I sell with an envelope. Info: Mefta001@gmail.com