Rozennamen: Astrid Lindgren.

Astrid Lindgren in pot  

dewilde                  

Parfum woordenboek/ Tuberoos

Parfumwoordenboek/parfumbegrippen

Tuberose is een witte nacht bloem en (hoewel de naam anders doet vermoeden) echt geen familie van de roos. De bloem komt oorspronkelijk uit India en Mexico. Uiteindelijk is de bloem geïmporteerd vanuit India naar Europa in de 17de eeuw. Vanaf die tijd is tuberose gecultiveerd in Grasse voor de parfumerie.
De bloem was zeer geliefd bij het Franse hof met Zonnekoning (Lodewijk XIV). De minnares van Lodewijk XIV, Madame de la Vallière, had altijd graag een aantal boeketten met tuberose om haar heen.

Tuberose is een prachtige bloem die ontzettend sterk en specifiek ruikt. Je houdt er van of niet, het is letterlijk love or hate. In de natuur zie je vaak dat witte bloemen sterk ruiken. Ze kunnen de bijen en vlinders niet met hun kleur lokken, des te meer met hun geur!
De tuberose ruikt bloemig, jasmijn-achtig, honingachtig, bijna oranjeachtig en kan een dierlijk accent hebben. Theatraal in optima forma! beautyjournaal.tuberose-in-parfum

Christmas roses

The buds of Christmas roses (Helleborus niger) are forming now. Vita Sackville-West had a good tip for elongating the stems: enclose plants in a glass cloche, packed all around with straw. The stems lengthen as they search for light and the flowers emerge pristine and perfect for picking. Display in the house over Christmas and until spring. Sear stem ends in boiling water for 20 seconds to make them last. Read more: Gardening-calendar 

Regency roses

Many folks ask me why I write about the Regency period in England, that very brief time from 1811 to 1820, not realizing what a truly vibrant and fascinating era this was. To some degree, I backed into it as my favorite activities, writing and gardening, cross-pollinated and brought new ideas to both. It’s no coincidence that the heroine in my traditional Regency loved roses and smuggled them from France, even in the middle of the Napoleonic wars. I love roses, too, and as my garden expands, I continue to research the Regency for my writing and Old Garden rose varieties for my garden. It’s through my research that I discovered the importance of the Regency period to the development of the modern Hybrid Tea rose.

In 1790, the first China roses were brought to England from the Orient. Why were the China roses so important? While their loose, muddled flowers were not as lush and intensely fragrant as the European varieties, they had one sought-after quality: they rebloomed all season. English plantsmen leapt at the idea of producing a full, fragrant rose like the Damask that bloomed spring, summer and fall the way the China roses did.

Read more:Lesley Anne McLeod.Regency Roses

The Apothecary's Rose

In the Renaissance art of the 15th and 16th centuries, it was one of the two most often painted roses — Rosa alba being the other. As such, its red color (really a deep pink) represented the blood of Christian martyrs. In fact, the petals of this rose were dried and rolled into beads, then strung into what became the rosary and from which the rosary received its name.

The Apothecary’s Rose dates back much further in history than the Renaissance, however. Believed to have come from ancient Persia, not much is known about the rose prior to the 7th century when Islam swept through the area and zealots destroyed much of the texts of that time. Persian legends maintain that the rose’s red coloration came about because a nightengale so dearly loved the white rose, it grasped it tightly and the thorns pierced its breast; its blood turned the white rose red. Hence, the rose was called The Red Damask.

The rose came to Europe, depending upon whose text you read, either in the 12th or 13th century. Everyone agrees, however, it came via noble knights returning from the Crusades.

One story, the English side and by far the more colorful, says that the rose was returned to King Louis VII after the Second Crusade in Syria. Since England, in those days, also included Normandy, Brittany and Aquitaine, the rose made its way to King Henry II. (Henry II, as you may remember, was the first to implement the jury system in adjudication.) Henry had married Queen Eleanor of Aquitaine, but had done so probably out of need to solidify the kingdom. As it sometimes happens, Henry had a mistress named Jane Clifford, later renamed (according to legend) The Fair Rosamond. Queen Eleanor got wind of this affair, concocted a poison to give her husband’s mistress, and disguised the deadly potion with the oil of the Apothecary’s Rose and R. alba. After Rosamond’s death, so the legend goes, a new rose sprouted outside the castle — one of both red and white stripes — called Rosa mundi. To this day, R. mundi, a genetic “sport” of the Apothecary’s Rose, will sometimes revert to its original heritage.

By the middle of the 15th century, civil wars in medieval England had broken out in a melee of power grabs for the throne — known to historians as the War of Roses. The Apothecary’s Rose had become the symbol of the House of Lancaster (and renamed The Red Rose of Lancaster); the white R. alba, the symbol of the House of York. After Henry VII (“The Great Administrator”) came to power in 1485, he chose to symbolize the “marriage” of the warring factions by creating a new symbol — the Apothecary’s Rose laid atop R. alba — and labeled it the Tudor Rose, to this day still the emblem of England.

The other story of how the Apothecary’s Rose came to Europe, the French side, is less dramatic. It is believed to have been returned to the Castle of Provins, a city close to Paris, by Thibault IV in 1250 upon his return from the Seventh Crusade. (Thibault died just three years later — apparently not because of the rose, however.) Provins became the European capital for the Apothecary’s Rose and it was renamed The Rose of Provins.

Chiefly grown in monasterries by monks eager to capitalize on the rose’s medicinal values, by the end of the 13th century it was also grown for its perfume and dried for potpourri (literally translated, “rotten pot”). By the 16th century, dried petals from the Apothecary’s Rose were steeped in wine as a cure for hangovers — although this idea was not new; coming from the Early Romans who used roses for the same purpose almost 1200 years before.

By the time of Napoleon in the 19th century, there were more apothecaries on the main street of Provins than any other type of shop. At each, an Apothecary’s Rose was planted outside the entrance. It became as much a symbol of the druggist as the balanced scales were to the lawyer and the three globes to the pawn broker.

Druggists dispensed remedies containing the Apothecary’s Rose that reportedly aided indigestion, sore throats, skin rashes and eye maladies. Women believed that the petals would eliminate wrinkles and preserve their youth if rubbed on the skin. (It was proven, late in the 19th century, that roses contained essential oils, potassium and iron.)

A recipe for rose tea comes from this era. Translated: 5 teaspoons of rose petals are steeped in 4 cups of boiling water for 5 to 10 minutes; then sweetened with honey and served warm.¹

To this day, the Apothecary’s Rose is still used for its highly fragrant qualities in potpourri, soothing teas, lotions and other cosmetics.

Rosa xanthina ‘Canary Bird’

Eén van de eerste rozen die bij ons bloeien. Vanaf begin mei is deze sierlijke grote struik overladen met enkele gele bloemen. De naam xanthina verwijst naar xanthos en betekent geel in het Grieks.
De grote enkele geurende bloemen hebben een diameter van 6 à 7 cm en bedekken de volledige lengte van de takken. De meeldraden zijn feller geel dan de bloembladen.
Eenmaal uitgebloeid blijft de struik decoratief, dan gaat het blad enorm groeien en met zijn negen tot dertien deelbladen lijken ze enorm op een varenblad.
Deze krachtige struik met mooi overhangende takken wordt 2 à 3 m hoog en 2 m breed. De uiteinden van de takken drogen ’s winters niet in, wat wel gebeurt bij andere vroegbloeiende gele rozen als Rosa hugonis en Springtime.Wij ervaarden dat ze na een snoeibeurt vele jaren nodig heeft om te herstellen, dus laat ze gerust uitgroeien en snoei ze niet.

Deze merkwaardige gele roos vindt zijn oorsprong in de bergrijke streken van Afghanistan tot Noord China. Over zijn oorsprong vind je verschillende meningen.

Aanvankelijk dacht men dat Rosa xanthina ‘Canary Bird’ een verbeterde enkele vorm was van de Rosa xanthina (syn. Rosa slingeri). Deze dubbele gele roos werd teruggevonden in Chinese en Koreaanse tuinen en is reeds langer gekend dan de enkele vorm Rosa xanthina spontanea.

Volgens Graham Stuart Thomas zou Rosa xanthina ‘Canary Bird’, die de universeel best gekende gele soort is uit de reeks vroege bloeiers, afkomstig zijn van een kruising tussen Rosa hugonis en Rosa xanthina.
Wat ook de afkomst van deze roos mag zijn het is een prachtige en aan te raden tuinplant voor wie plaats heeft voor een geelbloemige struik.

Soorten rozen

De oudste Albarozen

zijn waarschijnlijk gedurende de Middeleeuwen ontstaan, naar men vermoedt door kruising van de hondsroos met de damascenerroos. De bloemkleuren in deze groep zijn wit, roze en een overgangskleur die de Engelsen "blush" noemen en die wij misschien als "blossig" of "blossigroze" kunnen vertalen. De bladkleur is lichtgroen met de, voor de Albarozen zo kenmerkende, matte, grijsblauwige tint en aan de onderkant zijn de bladeren wittig gekleurd. Het zijn nobele planten die enige schaduw kunnen hebben. Albarozen zijn goed winterhard. Ofschoon de meeste van deze struiken niet of nauwelijks doorbloeien, is het in de maand juni één bloemenpracht.

Bourbon
De eerste Bourbonroos werd in 1817 ontdekt op het Franse eiland Bourbon (nu Réunion) en was een natuurlijke kruising van Rosa damascena bifera en de Chinese roos "Old Blush" (Parson's Pink China). Bourbonrozen hebben meestal grote, goedgevulde bloemen die rijkelijk geuren.


Chinese

Deze groep heeft als gemeenschappelijk kenmerk: rijke en onophoudelijke bloei, kleine elegante bloemen, die meestal in tuilen staan en een overwegend lage groeiwijze. De echte chinese roosjes nemen een diepere kleur aan bij het verbloeien. Zeer goed voor perken, randen en lage hegjes.



Damascena
Een groep rozen die waarschijnlijk afkomstig is uit het Midden‑Oosten. Veel cultivars zijn echter gewonnen gedurende de vorige eeuw in Frankrijk. De bloemen hebben meestal lichte tinten: blossigroze of roze en de bladkleur is grijsgroen.





Bij deze groep worden de PORTLANDROZEN ondergebracht.
Dit zijn afstammelingen van Rosa damascena bifera (= tweemaal bloeiend). Deze planten bloeien dus eveneens in de herfst. Ze hebben kenmerkende korte bloemstelen.